Episteme jest tryptykiem, trzema opowieściami, których akcja toczy się w różnych czasach, połączonymi tematem relacji wiedzy do wyobraźni. Kanwą całego dramatu są obrazy/fotografie dwóch znanych artystów amerykańskich: Joela-Petera Witkina i Rogera Ballena. Tworzą one strukturę i odniesienie do treści, a także scenografię do dramatu, ich obrazy ilustrują kolejne jego partie. Obaj artyści, obecnie już po siedemdziesiątce, tworzą kontrowersyjne i bardzo niepokojące obrazy, podobnie jak niepokojący jest sam dramat.

W pierwszej odsłonie sięgam po historię z XVI wieku, by wprowadzić refleksję oraz pytanie na ile proroctwa czy wyrocznie mogą być traktowane jako wiedza, a na ile są one jedynie wytworami wyobraźni czy też efektem traumatycznych przeżyć wieszczów i wieszczek. Treść pierwszego aktu jest oparta na relacji Katarzyny Medycejskej i Nostradamusa, który w sztuce jest kobietą, pojawiają się również ukryte odniesienia do greckich wyroczni, Pytii i Kassandry, a także I-Cingu oraz Centurii Nostradamusa. Katarzyna Medycejska odwiedza Nostradamusa, by dowiedzieć się jaki los czeka jej męża oraz syna. Między kobietami tworzy się skomplikowana, pełna wielorakich emocji i napięć relacja prowadząca do dramatycznego finału.

Akt drugi to skomplikowane połączenie sennych fantazji Kubina czy Kafki oraz opowiadania Washingtona Irvinga.

Do zakładu Zegarmistrza Hendricka przychodzi zagubiony mężczyzna, który po wycieczce do lasu i spędzeniu tam nocy u pewnych ludzi nie potrafi poznać swojego miasta, jakby znalazł się w innej epoce. Mało zainteresowany sprawą Hendrick postanawia odprowadzić mężczyznę o imieniu Mirapero w okolice jego domniemanego domu. Zegarmistrz jest psychopomposem, przewodnikiem do innego świata, ale to dziwna postać, która zmienia się w każdej kolejnej scenie i nie jest jasne do jakiego świata przeprowadza bohatera. Etapy tej drogi wyznaczane są klasycznymi dziełami sztuki ustawionymi w kontrze do feerii obrazów Witkina i Ballena reprezentujących świat, w którym Mirapero się obudził. Odnajdziemy tu wiele cytatów i kryptocytatów znanych artystów oraz różnych mitologii. Pewne motywy meandrycznie krążą zarówno w danym akcie jak i pomiędzy aktami, co tworzy prawdziwy intelektualnie wymagający, mistyfikujący labirynt, w którym bardzo łatwo można się zagubić. Całość przypomina labirynt-kłącze Deluze’a i Guattariego.

Cała podróż pomiędzy światami zyskuje inny wymiar w ostatniej, niejednoznacznej scenie drugiego aktu. Mirapero wraca ostatecznie do swojego domu, z którego, jak się wydaje uciekł przed kilkoma dniami, gdzie znajdują się trzy dziwne postacie, sportretowane przez Ballena: stary pensjonariusz – wróżbita (nawiązanie do pierwszego aktu), chłopak z niepełnosprawnością intelektualną rysujący te same twarze kredą na ścianie, który okazuje się być młodszym bratem Mirapero, oraz niepokojąca postać, która śpi pod ukrzyżowanym dzieckiem na ścianie z napisem „God”. Mirapero w tej scenie zaczyna przypominać sobie co właściwie wydarza się w tym domu, budzi to jego przerażenie i chęć ucieczki, jednak okazuje się ona niemożliwa, bo pomieszczenie nie ma już drzwi, przez które można by wyjść.

I wreszcie akt trzeci, historia analogiczna do aktu drugiego, która dzieje się w przyszłości. Grupa policjantów próbują rozwikłać historię mężczyzny, który podobnie jak Mirapero po wycieczce do pobliskiego lasu, nie potrafi rozpoznać swojego miasta, jednak natrafiają na tajemnicę, która nie tylko przerasta ich możliwości, lecz rozbija ich bezpieczny i przewidywalny świat.