Nasz korespondent donosi, że bitwy pod Jeną i Auerstadt zostały przegrane przez Niemców ze względu na to, że narada wojenna niemieckich generałów, zamiast skupić się na strategii bitewnej, przerodziła się w ostrą dyskusję na temat ostatnich rewelacyjnych doniesień dotyczących dziobaka przedstawionych przez szwedzkich naukowców.

Premier brytyjski zaapelował do gospodyń domowych o wyprodukowanie dla brytyjskich żołnierzy na froncie francuskim jak największej liczby maskotek wyobrażających dziobaka. Miałyby się nazywać pieszczotliwie „Dziobaczek”; hasło brzmiałoby: „Twardym dziobem we Francuza”, co miałoby podnieść morale armii.

Bitwa pod Waterloo kończy wojny z Francją. Francuzi rozpowszechniają informację, że bitwa została przegrana wyłącznie z tego powodu, że osobisty dziobak cesarza Napoleona zmarł w noc poprzedzająca bitwę, co sprawiło, że cesarz był rano kompletnie nieprzytomny z bólu po stracie ulubionego pupila. W ramach żartu brytyjski minister spraw zagranicznych Robert Stewart Castlereagh przesłał Napoleonowi na statek wiozący go na zesłanie na Wyspę Świętej Heleny młodego dziobaka. Francuska prasa uznała to za obelgę nie do wybaczenia i domaga się dymisji ministra.

Zakończył się Kongres Wiedeński, ustalenia polityczne nie są aż tak ważne, by się nimi zajmować, natomiast oczy całego świata były zwrócone na specjalną komisję powołaną do rozwiązania kwestii dziobaka. Niestety komisja nie doszła do porozumienia w tej fundamentalnej sprawie, zapewne jak zwykle z powodu matactw Talleyranda.

Według niepotwierdzonych informacji domy publiczne w Paryżu wystąpiły ze skandaliczną ofertą. Proponują podobno słono kosztującą usługę „seks à la dziobak”. Towarzystwo Miłośników Dziobaka zorganizowało protesty w tej sprawie.

Zanotowano istnienie wielu grup i stowarzyszeń uznających dziobaka za najlepszy dowód na istnienie Boga oraz fundamentalistycznych sekt uważających dziobaka za najwyższą formę ssaków, które dogłębnie zastanawiają się, jak mógł on pod koniec potopu dotrzeć z góry Ararat na równiny Australii.

Pisaliśmy niedawno, jak bardzo dziwi nas brak stanowiska Cesarstwa Habsburgów w sprawie dziobaka. Ostatnio w ekskluzywnych restauracjach Wiednia pojawiło się nowe danie: schnitzel z dziobaka. Wygląda jak zwykły wiener schnitzel, ale zastanawia nas, czy jajko na górze nie sugeruje politycznego przesuwania się Habsburgów w stronę Francji. Prasa brytyjska uważa nowy schnitzel za niesmaczny żart, a Anglicy odwiedzający restauracje ostentacyjnie zostawiają jajko na talerzu.

W opublikowanej ostatnio książce generała von Clausewitza O wojnie znalazły się cztery rozdziały poświęcone rewolucyjnej strategii dziobaka podczas prowadzenia bitwy. Żona generała udostępniła to dzieło po jego śmierci i udzieliła wywiadu, w którym twierdzi, że mąż dopisał te fragmenty w ostatnim roku życia i tylko jego śmierć z powodu cholery przerwała dalsze prace związane z rozwinięciem tych niezwykle ważnych koncepcji strategicznych.

Nasz korespondent donosi, że ostatnio w Sydney odbyła się duża manifestacja pod hasłem: „Nikt nam nie zabierze płaza Dziobaka”. Z kolei chińscy naukowcy dowodzą, że już we wczesnych pismach Konfucjusz używa dziobaka jako metafory dla junzi, człowieka szlachetnego. Natomiast buddyści wskazują, że w dżatakach i awadanach istnieje wiele odniesień wiążących dziobaka z zasadami Dharmy.

Hiszpanie nie chcą być gorsi! Powstają u nich również wartościowe pozycje książkowe dotyczące wiadomej kwestii. Ostatnio na przykład ukazała się ważna praca Symbolika dziobaka w „Don Kichocie” Miguela Cervantesa oraz humorystyczna powieść Szybki Lopez a dziobak.

Pierre Janet, francuski lekarz neurolog i psycholog, który zwrócił uwagę na istnienie elementów nieświadomych w psychice człowieka, przeprowadził ostatnio szereg eksperymentów ze swoimi histerycznymi pacjentkami w stanie hipnozy, odkrywając znacząca rolę postaci dziobaka w powstawaniu histerii. Planuje dalsze badania dotyczące wykorzystania tego faktu w leczeniu pamięci pourazowej.

Z kolei Królewski Instytut Badań Rozwoju Dziecka w Londynie odkrył ostatnio niezwykle interesującą fazę rozwojową, którą nazwano „fazą dziobaczą”. Z racji na ewentualne powiązania tej fazy z dziecięcą seksualnością rząd brytyjski wycofał na razie dalsze subsydiowanie badań.

Sekta Piąty Jeździec Apokalipsy, radykalny odłam Adwentystów Dnia Siódmego, przedstawia biblijne dowody, że pojawienie się dziobaka zwiastuje bliskie ponowne przyjście Chrystusa oraz zagładę świata. Pani Ellen G. White zdementowała swoje ewentualne powiązania z tym ruchem.

Na inauguracyjnym pokazie pierwszego domu mody otwartego przez Charles’a Frederica Worth’a zaprezentowano rewolucyjny model kobiecego kapelusza w wersji Platypus, z charakterystycznym dziobem z przodu i ogonem z tyłu. Doszło do bójki z powodu zbyt małej liczby dostępnych egzemplarzy, a zamówienia są przyjmowane na dwa lata naprzód.

Powstają nowe rozprawy naukowe dotyczące dziobaka. Pewien Polak napisał liczącą osiemset stron pracę doktorską pod tytułem: Jak dziobak pomógł nam wybić się na niepodległość. We Francji powstała dysertacja dotycząca życia seksualnego dziobaka, a w Prusach powstaje monumentalne kilkunastotomowe dzieło: Zasięg dziobaka we wczesnym paleolicie.

Jedenasty grudnia ustanowiono Międzynarodowym Dniem Dziobaka, a Cesarstwo Japonii rozważa podobno zastąpienie swojego najwyższego odznaczenia – Orderu Chryzantemy – Orderem Kulawego Dziobaka. Historycy zachodni piszą już prace o decydującym wpływie dziobaka na wydarzenia związane z restauracją Meiji.

Czy to już koniec dyskursu o dziobaku? Jak donosi nasz korespondent, W.H. Caldwell, który wyjechał na badania terenowe do Australii, wysłał słynny już telegram do Uniwersytetu w Sydney (Monotremates oviparous, ovum meroblastic – Monotremata jajorodne, segmentacja jaja częściowa) i rozstrzygnął spór ciągnący się od osiemdziesięciu sześciu lat. Reakcja uczonych z Niemiec, Francji i Anglii była po raz pierwszy całkowicie zgodna: „Idiota”.

Ukryty powrót dziobaka. Pierwszym laureatem literackiej Nagrody Nobla został Sully Prudhomme. Przepadła niestety zgłoszona przez Anglików znakomita książka Herberta George’a Wellsa Oświecenie dziobaków. Prasa brytyjska upatruje w decyzji komitetu wpływu antydziobaczych lobby w Sztokholmie, wspieranych finansowo przez Akademię Francuską. Po raz kolejny w ostatnich latach pojawiło się duże napięcie między tymi państwami. 

We wczesnych pismach C.G. Junga odkryto ostatnio szczegółowo opracowaną koncepcję Archetypu Dziobaka, który miałby być bardziej rozwiniętą formą Archetypu Jaźni. Autor wypiera się, twierdząc, że padł ofiarą manipulacji dra S. Freuda.

Niedawno, będąc w pewnym małym mieście, odwiedziłem miejski szalet. Na ścianie kabiny ktoś wydrapał napis: „Dziobak jeszcze wam pokaże!”.