Namysł dotyczący ograniczeń ludzkiej sprawczości i wolnej woli towarzyszy mi od dawna i w Płaczu cykady znalazł chyba swój najpełniejszy wyraz. Pietro Citati, którego twórczość bardzo sobie cenię, napisał wspaniały zbiór esejów Wiosna Chosrowa. Zachwycił mnie na tyle, że postanowiłem napisać coś dotyczącego starożytnej Persji. Zakres możliwych wątków był ogromny i przez długi czas wahałem się co do wyboru podstawowego tematu. Ostatecznie bohaterem stała się zbitka dwóch/trzech władców imperium perskiego, którego los opisuję z wielu punktów widzenia. Forma książki zaczęła mnie samego przyprawiać o ból głowy, postmodernistycznie wymieszane kroniki prawdziwe, parafrazowane i zmyślone, domniemane zapisy władcy, wplecione literackie wątki, kilka poziomów autorskich metarefleksji, wszystko tworzyło niezwykły wir mentalny, którego byłem częścią. Powstał z tego Chichot demiurga, a słowo „chichot” ma tu wiele odniesień.

Później wróciły japońskie fascynacje, tym razem haiku. Jedno z nich, które napisał Issa Kobayashi pozostało we mnie na dłużej:

Nie płacz cykado!
Miłości bez rozłąki
I dla gwiazd nie ma.

tłum. Ryszard Krynicki

Abstrahując od tego, że w „cykada” w większości tłumaczeń i japońskim oryginale to „owady”, to haiku stało się osnową opowiadania Płacz cykady, w którym fabuła jest opisywana przynajmniej z punktu widzenia sześciu narratorów_ek.
Chciałem wydać te dwa opowiadania razem, ale w pewnym momencie zdałem sobie sprawę, że IMAM dołączony do wcześniej wydanego Traktatu o psychoterapii, tworzy z nimi wspaniałą trylogię. Książka doczekała się świetnej recenzji wydawniczej. Anna Brzezińska napisała:

Bardzo ciekawy tekst, który pod pozorem dość prosto konstruowanego opowiadania przybiera formę gatunku współcześnie wymierającego, który można by nazwać „minitraktatem filozoficznym. Ta pozycja jest wprost przepełniona treścią, a główna oś fabularna staje się tylko pretekstem do rozważań autora, do których skłaniają go błahe pozornie wydarzenia – nawet spór o niewydany bilet jest tu zderzeniem kultur i powodem do refleksji nad własną naturą. Przy okazji autor nie zapomina o stworzonej przez siebie osi fabularnej, nie wymądrza się, wszystko jest tu po coś, a bohaterowie mają swój cel i przechodzą pewną drogę, którą możemy podążać razem z nimi. Teodorczyk czerpie też pełnymi garściami z tekstów kultury, jego tekst pełen jest ciekawych odniesień, on sam jest uważny, pewny tego, co chce napisać, i bardzo dobrze przygotowany. To historia o poszukiwaniu. Miłości, własnej tożsamości, sensu. I choć może to brzmieć dość banalnie, Teodorczyk potrafi ubrać w słowa wiele myśli, których sami byśmy ubrać nie potrafili.
Nieczęsto trafiają się tak dobre propozycje, uważam, że należy przyjrzeć się temu tekstowi bliżej i rozważyć dalsze prace nad nim.

Pewnym paradoksem (i być może chichotem) jest, że wydawnictwo, przez które ta recenzja została zamówiona, ostatecznie nie zdecydowało się na wydanie książki.

Zdjęcie, które wybrałem na okładkę, zrobiłem na wybrzeżu Ziemi Ognistej i wzbudza we mnie wiele uczuć.