Jej fenomen zachwyca mnie od wielu lat, kiedy w pod koniec lat siedemdziesiątych dostałem w prezencie od znajomej kasetę z jej koncertu w Atenach, gdzie wystąpił z nią mój ulubiony Jan Garbarek. Myślę, że nie bez przyczyny na tak długo związała się artystycznie z Theo Angelopoulosem pisząc muzykę do wielu jego najlepszych filmów. Jego filmy przez wielu widzów są uważane za nudne, że niewiele się w nich dzieje, że cały czas to samo itp. Podobne zarzuty można by postawić Karaindrou, jej muzyka jest cały czas elegijna, tragiczna, melancholijna, powolna, persewerująca. A jednak uważny słuchacz, podobnie jak uważny widz Angelopoulosa, odkryje niezmierzony lecz zniuansowany artystyczny kosmos w ich twórczości, jej muzyka medytacyjnie otula zabierając w coraz to inne obszary tęsknoty i zadumy. Pokazuje jak bogata może być sfera pozornie bliskich sobie dźwięków i wrażeń. Pisze nie tylko muzykę do filmów Angelopoulosa, również innych reżyserów_ek filmowych i teatralnych, w tym do wspaniałych spektakli Eurypidesa Medei oraz Trojanek. Swego rodzaju wyjątkiem jest płyta David – dźwiękowa ilustracja do osiemnastowiecznego dramatu, gdzie Karaindrou porusza się świecie opery barokowej. Koncertuje na całym świecie z najlepszymi muzykami.

Jest jedyną osobą, którą chciałbym poprosić o napisanie ilustracji muzycznej do Płaczu cykady.