„Pomimo tego, że będę opowiadał o tym, co napisałem, o moich książkach, artykułach itd, zapominam niestety to, co napisałem, jak tylko to ukończę. Prawdopodobnie wyniknie z tego jakiś kłopot. Niemniej jednak myślę, że jest coś istotnego w moim poczuciu, iż to nie ja piszę moje książki, one są pisane przeze mnie, a kiedy je mam za sobą, czuję się opróżniony i nic z nich nie pozostaje” – pisał niezastąpiony Claude Lévi-Strauss.

Już Laozi radził zapomnieć dzieło, kiedy tylko zostanie ukończone – i miał w tym sporo racji. Zasadniczo każda książka ma dla jej autora bardzo ograniczony sens, gdyż w momencie jej ukończenia staje się właściwie nieaktualna – myśl autora pobiegła już dalej, przebywa i rozwija się w innym miejscu. Nieuchronnym więc staje się, że autor, który ją czyta w jakiś czas później, musi pomyśleć „Czy to naprawdę ja napisałem?” Dlatego przypisywana Sokratesowi opinia, że słowo pisane nie może się obronić, dałaby się jedynie uzupełnić jedynie o aneks: „Słowo pisane broni się jedynie poprzez to, co autor napisze potem”.